In augustus 2024 begin ik, na jarenlang verzet, aan het hoofdstuk ‘wildkamperen’ op Ibiza. Hartje hoogseizoen blijkt het namelijk lastiger dan gedacht om een plekje te vinden voor mijn camper op een van de vier campings op Ibiza. Ook de tuinen bij vrienden en bekenden zijn dit jaar geen optie. Dit zorgt ervoor dat ik min of meer gedwongen wordt om te gaan wildkamperen. In dit blog deel ik mijn persoonlijke ervaringen, struggles, inzichten en uitdagingen over het wildkamperen op Ibiza.
Nog even een disclaimer
Wildkamperen op Ibiza is bij wet verboden en kan je een boete van € 750,- opleveren. Mocht jij dit toch besluiten te gaan doen, houd er dan rekening mee dan dit illegaal is. Ik heb een ander blog geschreven waarin ik deel hoe je dit toch veilig en comfortabel kan doen. Je leest hier tips en tricks over wildkamperen op Ibiza.
Mijn 1e ervaring met wildkamperen Ibiza
Ik voel me voor het eerst van mijn leven echt dakloos
Hoewel ik bij mijn vertrek uit Nederland rekening houd met een eventueel aankomend avontuur wildkamperen op Ibiza, vind ik de eerste nacht wildkamperen op Ibiza vreselijk.
Het is hartje zomer (augustus), en ik moet wennen aan de drukte en hitte van het hoogseizoen op Ibiza. Aangezien ik net uit de serene Catalaanse Pyreneeën kom, vind ik Ibiza in alle opzichten veel: veel mensen, veel hitte, veel zweten, veel energie, veel gedoe. Dat laatste komt doordat ik, na één nachtje op Camping Cala Nova, geen plek meer heb om te staan.
De dag na aankomst op Ibiza heb ik een feestje dat veel te gezellig en laat wordt. Met een kater en slechts een paar uur slaap kom ik de volgende dag zuchtend, kreunend en gebukt onder een hevig bonkend hoofd en hartkloppingen aan bij mijn camper, die nog geparkeerd staat op de parkeerplaats bij Cala Benirras. Je weet wel, het bekende strand waar de hippies dagelijks de zon onder trommelen.
Te moe, te gaar, te brak en te heet om ook maar een stap te zetten, plof ik op bed neer. Dat houd ik nog geen tien minuten vol. De overweldigende augustus-hitte in combinatie met de alcohol van de avond ervoor laten me leeglopen van het zweten. Niet overdreven, ik denk dat het meer dan 30 graden is in mijn bus.
‘What the fuck moet ik nou doen? Moet ik nu in mijn camper blijven zitten? Mag ik de deur wel open laten en mijn ramen? Kan ik hier op deze plek vanavond echt slapen?’
Tot mijn grote schrik ontdek ik vrij snel dat ik mijn chemisch toilet in Nederland heb laten staan. OH NEE!!! Hoe heb ik nou zo stom kunnen zijn?
‘Wat als ik moet poepen?’
Ik besef me dat dit zal betekenen dat ik voor iedere plas naar een van de strandtenten moet lopen, of de zee of bosjes in moet duiken. Niet erg voor een dagje, maar even serieus. Dit kan ik toch niet dagenlang doen? Wat als ik moet poepen?
Ik voel me voor het eerst in mijn nomadisch bestaan ‘dakloos’.
Een soort zwerver.
Inmiddels stink ik net zo naar drank en zweet als het prototype dakloze op straat en mijn doorgelopen make-up van de avond ervoor incl rood aangelopen hoofd maken het plaatje compleet.
Het is dat mijn vrolijke Ibiza-jurkje het hele beeld nog wat ‘opkrikt’. Ik doe snel wat lipgloss op mijn lippen. Glamorous zwervers zullen vast ook bestaan toch? 💄
‘Ik moet weg hier.’
Ik pak mijn telefoon erbij om te kijken wat de alternatieven zijn voor dit afschuwelijke ‘gedoe’ wat met de seconde erger lijkt te worden.
“Nou Mas daar zit je dan met je allermooiste droomleven. Straks eindig je in de goot, als een te optimistische hippie op Ibiza’, hoor ik in mijn eigen hoofd voorbij komen.
Ik voel me een soort mislukt ‘ik-vertrek’ verhaal en vraag me oprecht af waar ik mee bezig ben. Mijn gedachten worden met de minuut somberder.
Ik denk met weemoed terug aan de tijd dat ik sober was. Ik besluit dat dit mijn doel weer wordt voor de komende tijd. Dat zal er in ieder geval voor zorgen dat ik een stuk helderder kan denken.
‘En een man. Ik geloof dat dat het ook allemaal een stuk beter zou maken.’
‘Fuck, geen bereik in de camper.’
Op dit soort momenten baal ik dat mijn camper zo goed is geïsoleerd. Ik heb namelijk zelden bereik in mijn camper.
Ik besluit naar een van de strandtenten te gaan voor een cappuccino en wifi, maar voordat de ober wegloopt verander ik de cappuccino in een droge witte wijn.
‘Nog eentje dan. Om te herstellen’.
Al snel is ook mijn batterij leeg. Weer terug naar de camper dus om op te laden. Pff, en het is pas 16 uur! Het zweet gutst letterlijk over mijn hele lijf, ik voel de druppels in mijn ogen stromen.
‘Wat ga ik in hemelsnaam doen totdat ik kan slapen vanavond? En hoe ga ik dat eigenlijk doen als het zo heet is?’ ‘Hoe ga ik dit de komende weken volhouden? Wordt elke dag zo’n gedoe? Waarom doen mensen dit? Zouden mensen dit oprecht leuk vinden?’
soortgenoten die ook wildkamperen op ibiza
Als de avond valt, ontmoet ik gelukkig andere camperaars. Sommige zijn toeristen, anderen ‘vanlifers’. Allemaal hebben ze ervaring met wildkamperen op Ibiza. Ik stel al mijn vragen over wat wel en niet mag en over de veiligheid als vrouw alleen. Want ook dat vind ik spannend; hoe veilig ben ik in mijn bus als vrouw alleen met zoveel party-mensen die zwaar onder invloed zijn? Wat moet ik doen als er opeens een idioot aan mijn deur staat?
Gelukkig word ik vrij snel gerustgesteld. Sommige mensen doen dit al maanden, en ik ontmoet zelfs een Nederlandse meid die op Ibiza werkt en me vertelt dat vrijwel al haar collega’s slapen in een busje op het strand van Benirras. Wekenlang. Zij verzekert me echt dat het veilig is, zeker als ik een meter of honderd zou doorschuiven.
Redelijk gerustgesteld duik ik om 20 uur mijn camper in. Nog steeds zonder bereik en nog geen graad afgekoeld. Ik doop een oude pan om tot toilet ‘voor het geval dat’ en verplaats mijn camper op aanraden van de Nederlandse dame richting de grote parking. De plek die zij aangewezen heeft, blijkt een doorrijhoogte te hebben van 2 meter.
Dat gaat niet lukken, dus zet ik hem een stukje verderop neer.
Paranoïde
Na een uurtje bellen met mijn moeder besluit ik om 23 uur oordoppen in te doen en de slaapgok te wagen. Mijn bed is inmiddels veranderd in een waterbed, maar ik blijf mezelf vertellen dat mensen in India en Afrika ook geen airco hebben en ook kunnen slapen. Het komt allemaal wel goed. Na een half uur besluit ik toch maar mijn ramen open te zetten, ik stik zowat met alleen het dakraam open.
Tien minuten later word ik gek van het geluid van mensen, auto’s, taxi’s, muziek etc. Jeetje, wat doen al die mensen zo laat hier? Hoe laat gaat deze tent dicht? Nadat ik me ook daaraan heb overgegeven, val ik gelukkig in slaap. Voor korte duur.
Om 01:15 word ik wakker van muziek. Er is een busje naast me komen staan met harde muziek aan. Ik kijk tussen de gordijnen door uit mijn ramen en zie dat de parking verder helemaal leeg is.
Van zwerver naar spion in een split second
Als een soort spion houd ik deze kersverse buurman nauwlettend in de gaten. In eerste instantie zie ik alleen zijn voeten, want hij staat achter de deur. Er hangt een handdoek over de deur heen. Stond hij misschien te douchen?
Ik ga terug mijn bed in. Ja, deze man gaat natuurlijk even douchen en dan slapen. Maar na een half uur hoor ik nog steeds die muziek, en staat hij er nog. Wat doet hij daar? Is hij nou wel of niet alleen?
Na enige tijd zie ik zijn gezicht in het voorbijgaan, en ik probeer me te verstoppen. Wie is deze man, en waarom staat hij zo dicht naast mij? Waarom is hier niemand anders? Wat als hij wat van me wil?
Na een goed gesprek met mezelf besluit ik dat ik nu echt paranoïde aan het worden ben. ‘Ga slapen Mas.’
Tot mijn grote verbazing lukt dat. Wanneer ik wakker word om half 8, lijkt het alsof ik in een andere film ben beland. De stilte van het strand, er zijn meerdere busjes gearriveerd en de bus van mijn buurman lijkt ineens veel witter.
Fieuw. Overleefd.
Ik weet niet hoe snel ik deze parkeerplaats moet verlaten, en elke centimeter geeft me een beter gevoel. Ik koop een emmer ‘voor het geval dat’ ik toch ergens terechtkom zonder toilet, sla boodschappen in en rijd naar een fijne, rustige camperplek met uitzicht op Es Vedrà, die een van de camperaars me gisteren heeft aangewezen.
Amen.
2e ervaring met wildkamperen op Ibiza
The bohemian hippie dream
De hierop volgende dagen parkeer ik weer wild, maar kies ik voor rustigere plekken. Wat een verademing! De kater is gezakt en ik kom er vrij snel achter dat ik dit wildkampeeravontuur eigenlijk amazing vind. De uitzichten, de rust en het letterlijk in de natuur zijn brengt mijn hele systeem tot rust. Ik word beloond met prachtige zonsopkomsten en zonsondergangen. Ja, dit is het hoor. The bohemian hippie dream! 😍
De laatste 2 nachten sta ik op een spot in de buurt van Port Des Torrent, op aanraden van een vriendin. Wat een waanzinnige plek!!! Je vind de locatie ongeveer hier (let op: er is een parkeerplaats boven op de klif en een parkeerplaats eronder. Beiden zijn mooi, ik stond bovenaan).
Ik voel me hier zo op mijn gemak dat ik 2 nachten maak van 10 uur. De wind waait door mijn bus heen, het is rustig, voelt veilig en ik ontmoet leuke camperaars. Zo sta ik de eerste nacht met een stuk of 6 andere vrouwelijke vanlifers. Dat geeft zo’n ander gevoel dan die nacht op Benirras!
De volgende ochtend vroeg komt er een grote Amerikaanse bus aangereden die omgebouwd is tot de meest luxe camper die ik ooit heb gezien.
Het wordt hier steeds comfortabeler!
Mijn nieuwe buurman Al blijkt de beste buurman die ik me kan wensen. Los van het feit dat hij ontzettend gezellig en vriendelijk is, heeft hij ook Wifi, een douche en een toilet aan boord. Die ik allemaal mag gebruiken!
Het word hier steeds comfortabeler! Hij nodigt me uit voor een boottocht en geeft aan nog wel een tijdje op Ibiza te blijven. Fijn!
Toch loopt mijn wild kampeeravontuur sneller ten einde dan ik dacht. Camping Cala Nova blijkt een plekje voor 1 nacht te hebben en aangezien ik moet wassen (een wasmachine heeft superbuur Al dan weer niet), besluit ik een nachtje daarheen te gaan. Dan kan ik meteen langs een vriendin in de buurt.
Echter, al wekenlang heb ik last van rugklachten, die de afgelopen dagen lijken te zijn verergerd. Met wildkamperen staat je camper vaker niet recht dan wel en hoewel ik blokken heb voor onder mijn wielen, zijn sommige plekken zo schuin geweest dat ik het zelfs niet recht heb gekregen met blokken.
Bij aankomst op de camping maak ik een verkeerde beweging en BAM. Vol door mijn rug! Die ene nacht word, dankzij de flexibiliteit van de camping, in ieder geval een paar dagen langer….
Een basis
De eerste dagen van mijn verblijf op camping Cala Nova heb ik vooral last van FOMO (Fear Of Missing Out). Na de slechte start was mijn wildkampeerervaring op Ibiza de afgelopen dagen juist heel leuk! Nu zit ik weer (gedwongen) op de camping. Ik kan ook ook geen kant op met mijn rug!
Echter, na 3 dagen slaat dit om. Ik besef ineens hoe fijn ik het vind om wel kampeergedrag te vertonen. Om op een normale stoel te kunnen zitten voor de camper, om mijn luifel uit te klappen en mijn lampjes op te hangen en te slapen met de deur wagenwijd open, zonder bang te hoeven zijn dat er wat gebeurd.
Mijn camper staat kaarsrecht, ik ben omringd door lieve buren, kan zo lang en warm douchen als ik wil en kan gewoon normaal werken. Op de WIFI.
Ook niet geheel onbelangrijk: ik voel me geen zwerver meer. Ik betaal gewoon voor mijn verblijf en doe niks illegaals. Op de een of andere manier voelt dat voor mij toch een stuk comfortbaler. Ondanks dat het me honderden euro’s en een onvergetelijk avontuur scheelt. Ik ben om.
Ik boek bij tot 31 oktober en spreek met mezelf af dat ik af en toe een nacht mag wildkamperen. In de weekenden. Om de reis- en avontuurhonger te stillen. Weekendjes in het wild en werkdagen op de camping.
Ik loop het toiletgebouw in en terwijl ik me op sta te maken kijk ik mezelf in de spiegel aan. Ik zie geen zwerver meer, maar een schone, frisse, goed-uitziende blonde vrouw van 38 jaar. Wederom in Ibiza jurk, maar een stuk helderder.
Gedoucht, geschoren en fit.
Yes, dit is wie ik ben. Welkom terug Mas!
Resume: wildkamperen of camping op Ibiza?
Wat mij betreft dus een combinatie van beiden en in mijn geval: een vaste basis op camping met een uitstapje ‘in het wild’. Natuurlijk is het wildkamperen op Ibiza een ongelooflijke ervaring die je zeker moet uitproberen. Echter, langdurig is het voor mij niet vol te houden.
wildkamperen op Ibiza: het verschil tussen vakantie en wonen
Wildkamperen op Ibiza is amazing! Maar ik denk dat er wel een verschil zit tussen dat een paar dagen of weken doen, of structureel. Ik wil (online) kunnen werken en dat is in mijn camper lastig vanwege het gebrek aan goede verbinding op veel plekken en aan een goede ergonomische zitplek.
Ik kan wel aan tafel zitten, maar al met al is mijn busje behoorlijk vol als ik alles binnen moet houden. Indien je een camper hebt met een router en een goede stoel is dat natuurlijk ook alweer anders.
Ik heb ook geen camper gekocht om binnen te zitten en voel me opgesloten op de een of andere manier. Alsof ik verstoppertje aan het spelen ben. Ook krijg ik door het wildkamperen continu het gevoel dat ik onderweg ben, omdat ik steeds bezig ben met verplaatsen.
Wanneer je op vakantie bent is dat juist je intentie; zoveel mogelijk zien. In mijn geval is dat vele verplaatsen onrustig. Steeds weer zoeken naar een nieuwe plek met bereik, met een winkel waar ik langs kan, met een plek die niet al te scheef staat etcetera.
Ik denk dat de tijd van het jaar waarin je gaat wildkamperen ook een grote rol speelt. Juli en augustus zijn ontzettend heet en wanneer je, zoals ik, geen airco hebt, word het echt ontiegelijk heet in je bus.
I love kampeergedrag
Daarnaast houd ik ook gewoon ontzettend van kampeergedrag! Ik vind het buiten zitten, de lampjes en het gekeuvel het leukste aan het camperleven. Ik word dolgelukkig als ik mijn camper kan pimpen en showen. Ook de gezelligheid op de camping, een praatje bij de afwas en gewoon kunnen douchen wanneer ik dat wil vind ik belangrijk. Zeker omdat ik retreats host op Ibiza en een beetje fris en fruitig voor de dag wil komen.
Tot slot vind ik het geen fijn idee om langdurig iets te doen wat verboden is. Ik begrijp namelijk echt wel dat ze het wildkamperen verboden hebben, want Ibiza moet geen grote camping worden. Het is niet zozeer de angst voor de boete die aan me knaagt, maar fulltime in het wild verblijven past gewoon niet zo in mijn visie op het leven. Ik betaal dan liever wat geld om echt een basis te kunnen hebben, te wonen en te zijn.
Ga jij op vakantie naar Ibiza?
Dan is dit natuurlijk een ander verhaal en kan ik me heel goed voorstellen dat het allemaal niet zo belangrijk is. Ik zou het dan waarschijnlijk precies andersom doen: VOL kiezen voor het wildkampeeravontuur, met af en toe een uitstapje naar een camping.
Heb jij ervaring met wildkamperen op Ibiza en zo ja; hoe vond jij dat?
Deel het in de comments!
Wow wat een leuke toffe verhalen!!!
Ik heb een t1 volkswagen spijlbus uit 1966 en zou graag naar Ibiza gaan,mijn zusje is er al een paar keer geweest en zei dat ik echt met mijn busje daar naartoe moet gaan!
Ze zei alleen dat de kans groot is dat ik geen rust krijg met zo’n “hippie busje” 😂
De busjes zijn ongelofelijk populair en zeker daar zei ze.
Ik ben afgelopen jaar met de kinderen naar Zuid-frankrijk geweest naar de Côte ‘d Azur,dit jaar komt er een sterkere motor in de bus en ben ik van plan om de reis te gaan maken naar Ibiza.
Wild kamperen gaat helaas niet lukken omdat mijn 2 zoons in een tent slapen,ik en mijn dochtertje slapen in de spijlbus.
Ik was op zoek naar mensen die ervaring hebben in een reis naar Ibiza,en zo kwam ik op jou blog terecht,prachtig om te lezen!
Wie weet komen we elkaar nog eens tegen!
Gr. Ferdi Beeuwkes